Honden in de Dominicaanse Republiek

Mijn Facebook 'vrienden' en derhalve de berichten die ik krijg voorgeschoteld zijn gericht voor het overgrote deel op de Dominicaanse Republiek. Ik krijg van deze 'vrienden' zeer regelmatig foto's voorgeschoteld van honden, puppies met name en daarbij vermeldt de 'schattigheid graad' van deze lieve, aandoenlijke veelal met trouwe honden blikken gevulde foto's. 
Ja, op zulke momenten denk ik dan ook dat het allemaal schattig is en als ik dan weer een oproep lees over dat zo'n wollig poepie op zoek is naar een eigenaar en dat het te gek voor woorden is dat zo'n lief, klein, harig drolletje geen fijn huis heeft dan welt er ook iets in me op van 'waarom eigenlijk niet?'.

Honden hebben een functie hier in de Dominicaanse Republiek. Ze worden veelal gebruikt voor de protectie van huizen, tegen de inbrekers. Dit is schering en inslag hier en als ik de media mag geloven dan zijn het doorgaans de Haitianen die zich hieraan schuldig maken. 
Doch die Haitianen zijn ook niet helemaal dom, misschien doorgaans ongeschoold, maar ze weten hiermee om te gaan. Ze gooien gewoon vergiftigd vlees over de hoge muren en de honden eten dit en sterven terwijl de inbraak dan gewoon doorgaat. De functie van de hond is per saldo dan niet zo belangrijk.
Maar dit even als bijkomende info. 

De honden die niet op deze manier om het leven komen hebben doorgaans de neiging om gedurende de nacht te gaan blaffen. Met blaffen bedoel ik dan een orkaan aan geluid. Dit fluctueert per nacht, maar er is geen nacht zonder honden geblaf, althans niet op de plekken waar ik woon en heb gewoond.

Indien u een lichte slaper bent, zoals ik kan dit nare gevolgen hebben. Op het moment dat je ligt weg te dommelen, na weer zo'n heerlijk tropische dag in 'paradise' explodeert er een golf van adrenaline in me als er zo'n golf van hard honden geluid mijn slaapkamer binnen golft. 
Op zo'n moment heb ik ook een droom, zoals de magische woorden eens door Dr Luther King werden uitgesproken.

Mijn droom bestaat dan uit dat ik mijn M16 pak en de straat op ga en overal waar honden beginnen te blaffen ik mijn M16 leeg totdat het bewuste beestje niet meer te horen is. Op deze manier ga ik door heel het kleine stadje waar ik woon en leeg mijn M16 huis na huis. 
Nu moet u weten dat er doorgaans meerdere honden per huis zijn dus het is een hele onderneming om met de M16 en een karrenvracht aan munitie dit tot een goed einde te brengen. Maar manmoedig heb ik in mijn droom deze taak op me genomen, want iedereen klaagt erover, maar niemand doet iets.
Dit laatste is wel kenmerkend voor de Dominicaanse Republiek, als zit er ook wel een bepaalde Zen gedachte achter, te weten 'Doen, het niet doen'. Maar hier zal ik nu niet verder op in gaan, want mijn droom moet doorgaan.
Want dat is het, een droom. Ik zou dit namelijk nooit in het echt doen, want ik heb geen M16.

Zoals men vaak op de televisie zegt 'Doet dit niet thuis', is iets waar ik me graag bij aan sluit. Het is een droom, een gevoel van frustratie ook wel onmacht genoemd, maar een oplossing zou zijn om grootschalig deze beesten te gaan castreren. 
Kort gelden las ik in het AD dat het aantal adopties van kinderen uit derde wereld landen is terug gelopen, maar wellicht kunnen we een honden adoptieplan op poten zetten en alles wat hier rondloopt naar Nederland verschepen. Ja dromen zijn mooi niet?

Beestenboel

Het is alweer een tijdje geleden dat hier hier iets heb neergepend. Ik ben de laatste tijd erg in de weer met mijn I Tjing dagboek. Dit is een intensief proces, maar uitermate interessant om te doen. Tevens erg confronterend, want nu kan ik in de loop der tijd, mijn eigen uitspraken nog eens teruglezen en zien of het allemaal wel klopt. Per slot van rekening valt het niet mee om totaal objectief naar je eigen persoon te kijken.

Hier in Cabarete gaat het leven zijn gangentje. Ik heb inmiddels een normaal leef ritme. Eén die me wel bevalt. Het blijft volgens insiders zeker nog twee maanden erg heet en dan zal het zo gaan zakken naar ca. 28 C overdag en 22 ’s avonds. Dit zijn de gemiddelde winter waarden. Laat maar komen die winter!
Uiteraard kijk ik via internet het AD nog wel in en zie hoe ontstellend slecht de maand augustus is. Dit zou voor mij reden tot een acute depressie zijn geweest. Dan maar liever het zweet gutsend van me af laten stromen. De zee ligt op 6 keer struikelen & het zwembad spring ik bij wijze van spreken vanaf de trap in.

Een tijdje geleden had ik een confrontatie met een groot beest in huis. Het zat in mijn slaapkamer. Ik zag het gelijk toen ik binnenkwam. Tegen de muur, boven de wasmand. Eigenlijk wel schitterend om te zien. Prachtige kleuren, trilharen. Kon duidelijk vliegen. Maar naar mijn smaak wat te groot. Onmiddellijk rende ik terug de woonkamer in om de killer ‘vliegenmepper’ te pakken. Maar ik had toch enige spanning, want ik wist totaal niet om wat voor beest het ging. Zeker 5 cm groot. Een joekel dus!

Ik gaf een zwieper langs de muur en het beest verdween uit mijn zicht. Ik trok de wasmand weg en ja in een hoek geperst zag ik hem weer. Maar dit dier sloeg je niet zomaar even een andere dimensie van zijn in. Na een paar hits van mijn kant verdween het in mijn klerenkast.

Damn. Ik de hele kast leeg getrokken. Want ik rook nu bloed. Mijn territorium drift brak totaal uit. Ik was hier de baas. Ik heb het recht om in alle hoeken van het appartement mijn urine te deponeren! I’m the animal!

Alles uit die kast getrokken, broeken zakken, tassen, alles alles nageplozen. Geen beest. En ik wilde nog wel gaan slapen!

Na een tijd trok de drift uit me. Ik kon het niet vinden. Gaf het op, liet het los en ben me bed in gedoken. Ben zelfs gelijk in slaap gevallen. Nadien verdween de gedachte ook hieraan.

Twee dagen later kwam ik onder de douche vandaan. Had me afgedroogd en wilde de woonkamer in lopen. Oog en oog stonden we ineens. Stokstijf: het Beest en ik. Niemand bewoog. Beiden wisten we dat het er nu omging. Ik zou geen genade tonen indien hij niet uit zichzelf weg zou gaan. Hij bleef!

Met de snelheid van het licht – althans in gedachten – greep ik de pas gebruikte handdoek. Draaide met deze zelfde ontzettende lichtsnelheid weer terug. ( in de praktijk was het dat ik me een halve slag draaide, daarbij mijn ene been wat verzette, de handdoek pakte, de dezelfde draaibeweging weer maakte om op mijn uitgangspositie terug te keren). En...haalde uit en nog een keer. Ik had het beest op zijn rug gekregen. Ik spoedde me weer naar de vliegenmepper om hem naar het balkon te transporteren, maar het beest was nog niet dood. Dus gaf vervolgens nog een paar klappen met de mepper en zag toen zijn ziel opstijgen.

Victorie!

Het dier vervolgens van het balkon geworpen en dat gaf toch een opgeruimd gevoel. Gelukkig werden dezelfde ochtend de handdoeken vervangen en het leven kabbelde weer rustig verder hier in Cabarete.